سکوت
ا
                 

 

 

 

                                                                                                                                                                                                                           دو كلمه سكوت...

 
   
 

 

 

 

 

 

 

 

              

...is there anybody out there...

 

|

 

 

 

 

              

"قلبِ آدمی، از فاحشه خانه ها نیز، بیشتر اتاق دارد.."

عشق در زمانِ وبا
گابریل گارسیا مارکز
بهمن فرزانه

 

|

 

 

 

 

              

به محیا؛ مسافرِ ناگهانیِ راه هایِ حیرانی
جنین های نارس

پیچیده در خود،
آویخته از دیگری،
هوا را نشناختیم.

مادران می رُستند وُ
ما،
از پیش
مرده بودیم...

 

|

 

 

 

 

              

برای داریوش یگانه
رئالیستها

مرطوبِ عشق
پای کوبان در رقصند
تمامِ عمر
شارحانِ زیستن در حقیقت:
علفها وُ
کرمها

 

|

 

 

 

 

              

میرا

سیاهِ تاریکی
پیکره یِ پیچ پیچ...
رنگ رنگ
غرقه گشت.

چشم
..چشم..
......چشم
هزاران هزار
هر کنجِ خلوتِ این حیرانی.

نازکایِ پرده یِ تنهایی
عریانی
...عریانی...
........عریانی

زردِ اخگری
علف های هرزمرده را
خاکِ سرد ساخت.

ندیدی.

 

|

 

 

 

 

              

کابوس
آیا
کرمها و علفها
آنگاه که در خاک آرام گرفته ام
مرا از پشکِ جانوران
باز خواهند شناخت؟

 

|

              

به حمید

فریاد می زدیم:
از آتش ما را چه باک؟
خلیل و سیاوش نیستیم
باری اما می دانیم
که این سرخورده خاک را
سوخته ی سردمان
بارور خواهد ساخت
....
وه!
که افسونِ فردایی سبز
با ما خیره سران
چه بی رحم است
و زمین
-فاحشه ی پیر-
تنها
آبستنِ انبوهِ علفهاست..

 

|

 

 

 

 

              

سلول
پنجره
دیگر
گریزگاهِ محتوم نیست
نه
نیست...
تنها
شکوهِ بلندِ سقوط است وَ
پژواکِ حقارتِ تن

 

|

 

 

 

 

              

دور
چشم بر هم گذار وُ
در رخوتِ خیال گونه ی خوابِ شهر غوطه زن...
کدامین سو می گریزی ای دوست؟
ارابه ای می کشیم که عاقبت
بر پیکرِ ما نیز خواهد گذشت.

 

|

              

بی هوا
سرودِ خنده را آواز دادیم
-سرخوش، سرمست، سرشار-
...
و غم
چون بهمنی نابجا
بر ما فرود آمد
تا در سرما زنده به گور باشیم
می دانی؟
ما
بی هوا می میریم وُ
گریزی نخواهد بود..

 

|